นิราศนครพนม’68
อบอุ่นทุกครา เมื่อมา “นครพนม” ถึงแม้ผมจะเรียนหนังสือไม่เก่งสอบตกซ้ำชั้น (Adding) แต่ก็ยินดีและดีใจที่มีเพื่อนรุ่น 54 ถึงแม้ว่าเราจะตกไปเรียนอยู่กับน้องรุ่น 55 แต่ด้วยความเป็นรหัส 54 ความผูกพันฝังแน่นยังอยู่ที่รหัส พอ.54 เสมอ เรียกได้ว่าเป็น first impression หรือความประทับใจแรก มันเป็น first friend ในการก้าวเดินสู่วิชาชีพหมออนามัย เพื่อน พอ.54 หากเปรียบไปแล้วก็เสมือนกับ “ลาบ” ที่มีครบทุกรส ทั้งเผ็ดเค็ม เปรี้ยว และกลมกล่อม(นัว) เพื่อน 54 จึงน่ารักทุกคน โดยเฉพาะเพื่อน “ทุนนครพนม” ที่มีอัตลักษณ์ เอกลักษณ์ที่น่าประทับใจ ไม่ว่าจะเป็นคำพูดคำจาที่ไพเราะ และมีน้ำใจงดงาม จำได้ว่าตอนเรียนผมจะสนิทกับกระแต จิ๋ว เปิ้ล พ่ออาวทวี ส่วนเกียรติและตุ๋ย ก็นับว่าคุ้นเคยไม่น้อยเลยทีเดียว
ทริปนี้ได้รับเกียรติอย่างสูงยิ่งจาก ชมรม ผอ.รพ.สต.จังหวัดนครพนม โดยการประสานของพ่ออาวทวี ให้โอกาสผมมาแลกเปลี่ยนประเด็นการถ่ายโอน รพ.สต. ไม่ทันคิดอะไรหลังได้รับการประสานงานผมก็ตอบรับทันที เพราะถ้าให้พูดเรื่องถ่ายโอน ให้ผมพูดทั้งวันก็ไม่จบมันเป็นเรื่องที่ผมสนใจติดตามมาตั้งแต่แรกที่เริ่มคิดเรื่องการถ่ายโอนภารกิจ รพ.สต.ให้ อบจ.เวทีแรกที่ทีเคพาเลซ นนทบุรี 24-25 พฤษภาคม 2562 ผมทำการบ้านเตรียมสไลด์ไปบ้างพอสมควร โจทย์ที่ได้รับมอบหมายให้มาร่วมอภิปราย หากถอดรหัสเป็นภาษาบ้าน ๆ ก็คือ “ปล้นบุคลากรของกระทรวงสาธารณสุขมา อบจ.ให้ได้มากที่สุด” พูดตรงไปไหมพ่ออาว555 เป็นเรื่องตลกนะครับ
ถ้าระดับหมออนามัยแล้วคงไม่มีใครมาจูงจมูกได้จริงไหมครับ ทริปนี้ผมห่อข้าวมาด้วยเลยไม่ได้รบกวนท่านทวีหนักมากนัก ตรงไปตรงมาก็คือเอาภรรยามาด้วยนั่นแหละ เพราะช่วงหลังสังขารไม่ปราณีใคร ขับรถไกลๆนานๆผมมักจะง่วง เลยต้องหาคนมาคอยบ่นอยู่ข้าง ๆ จะได้ไม่ง่วง ทริปนี้เลยถือโอกาสพาเธอมาพักผ่อนด้วย เพราะส่วนใหญ่แล้วเธอก็จะยุ่งอยู่กับงาน และดูแลน้องสองที่พิการนาน ๆ ครั้งถึงจะมีโอกาสได้เปิดหูเปิดตาไปไหนมาไหนบ้าง เราออกเดินทางประมาณสัก 3 โมงเช้า ขับช้า ๆ ชมเส้นทางวิถีวัฒนธรรม กิจการธุรกิจร้านค้าร้านรวงมาเรื่อย ๆ ผ่านแยกสมเด็จขึ้นเขาภูพานหนทางคดเคียงชวนให้หูอื้อตาลายวิงเวียนและเริ่มง่วงนัก ยังไม่เข้าเขตสกลนครเลย แต่จำเป็นต้องแวะชาร์จแบตจิบกาแฟ ชมวิวที่ “ผาเสวย”ก่อน ที่นี่อยู่หากมีบูรณะดูแลดี ๆ มีร้านกาแฟที่โมเดิร์นสักหน่อยเชื่อว่าน่าจะเป็นจุดแวะเช็คอินของนักเดินทางที่น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว พักสักหน่อยก็เริ่มสดชื่นออกเดินทางต่อ ขับรถไปพลางคิดไปพลางนึกถึงอดีตตอนเรียนปริญญาโทเคยมาแคมป์ proposal ที่สมใจ รีสอร์ท แถวๆนี้ ที่อำเภอภูพานผมมีเพื่อน สม .9 ที่เรียนปริญญาโทรุ่นเดียวกันอยู่ที่นี่ถึง 3 คน มีน้องขวาน น้องตือ น้องอิ้มและน้องหนิง เลยลองโทรหาน้องหนิงเห็นเคยบอกว่าทำงานที่ สสอ.ภูพาน ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก น้องหนิงรับสายและบอกว่าย้ายมาอยู่ รพ.สต.บ้านต้อนแล้ว ซึ่งอยู่ไม่ไกลนักแยกจากถนนหลักประมาณ 1 กม. ออกจากผาสวยมาสักพักเลยแวะเยี่ยมน้องหนิงที่ รพ.สต.บ้านต้อน ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น พูดคุยทักทายถามข่าวคราวน้องสาว ป.โท สม 9 สักพักด้วยความเร่งรีบจึงขอตัวเดินทางต่อ และรับปากให้คำมั่นกับน้องเขาว่าขากลับถึงจะมาแวะเอาของดีภูพานให้ได้ ผมและภรรยาเดินทางต่อและเริ่มหิวเพราะดูนาฬิกาก็จวนเที่ยงแล้ว กว่าจะถึงบ้านโคกสูงอาณาจักรของพ่ออาวมหาทวี ดีละ ก็ปาเข้าไปบ่ายโมงกว่าถึงได้ทานข้าวเที่ยงกัน ขอบคุณสำหรับมื้อเที่ยงที่แสนอบอุ่นทั้งเมี่ยงปลา สเต็กหมู ส้มตำทะเล ไม่ผิดหวังเลยกับความตั้งใจและความคิดถึงที่อยากมาหา ผมทำเกษตรมานานแต่มาเห็นกิจการของพ่ออาวทวีแล้วผมล้าหลังไปกว่าท่านทวีประมาณ 10 ปี จึงต้องขอยกย่องให้พ่ออาวทวี เป็นปราชญ์ด้านกล้วยและหมากสีดา แห่งเมืองปลาปากเลยครับ ร่ำลาพ่ออาวทวีและแม่ครูจ๋อมเสร็จแล้วเดินทางต่อถึงที่พักโรงแรม Fortune Grand River ที่ทางชมรม ผอ รพ.สต.จังหวัดนครพนม จัดไว้ให้เข้าที่พักแล้วไม่ได้ไปเที่ยวไหนต่อเพราะต้องเตรียมสไลด์ตามโจทย์ที่เจ้าภาพเขามอบให้ ช่วงประมาณสัก 19:00 น จึงลงไปทานอาหารที่ทางชมรม ผอ.รพ.สต.จังหวัดนครพนม จัดรับรองไว้ เพื่อน ๆ หมออนามัยนครพนมทุกท่านน่ารัก ให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น ไม่ว่าจะเป็นท่านนิรันดร์ จันทพันธ์ ประธานชมรมฯ พี่ญาญ่า หมออนามัยหญิงแกร่งนักสู้แห่งนครพนม ท่านประเสริฐ สุภภูมิ นายกสมาคมหมออนามัยอุดรธานี และพรรคพวกเพื่อนพ้องอีกมากมาย และมื้อค่ำนี้ยังได้เจอเพื่อนเปิ้ล ดุษฏี พ่อหม้ายหนุ่มใหญ่มหาเสน่ห์จากลุ่มน้ำศรีสงคราม ต้องขอขอบคุณทุกๆท่าน มา ณ โอกาสนี้
เสร็จจากมื้อค่ำพ่ออาวทวี กะบ่าวเปิ้ล ชวนท่องราตรีเมืองนครต่อ แต่ก็ต้องขอตัวเพราะสไลด์ที่จะพูดพรุ่งนี้ยังไม่เสร็จเลย อีกทั้งผมก็ห่อข้าวมาด้วย เลยปล่อยให้ 2 หนุ่มเมืองนครพากันท่องราตรีตามอัธยาศัย แต่ยังไม่ได้สัมภาษณ์เลยว่าผลเป็นอย่างไร มีเหตุการณ์ประทับใจอะไรหรือไม่555 กว่าผมจะเคลียร์สไลด์เสร็จก็ร่วม 6 ทุ่ม คืนนี้ที่นครพนมจึงเป็นคืนแห่งความสุขและอ่อนล้า เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอน 4.30 น. ปลุกเพื่อไปออกกำลังกาย ลุกมาล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัวเสร็จกำลังจะออกไป เปิดหน้าต่างดูเดินออกกำลังกายริมโขงปรากฏว่าฝนตกอย่างแรง ทริปนี้เลยอดที่จะไปสูดอากาศบริสุทธิ์ริมโขง หลังเสร็จภารกิจมื้อเช้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ จึงมาร่วมเวทีวิชาการที่ห้องประชุมนำพร restaurant ได้เจอกับท่านตุ๋ย สุขสันต์ ผู้ช่วยนายแพทย์ สสจ.นครพนม ตุ๋ยยังเป็นเพื่อนที่น่ารักเหมือนเดิมถึงแม้จะเป็นผู้บริหารระดับสูงของจังหวัด ก็ไม่ถือตัวทักทายวิสาสะกับหมออนามัยผู้ต่ำต้อยจากเมืองเกินร้อยอย่างเรา แค่นี้ก็สุขใจแล้วที่เห็นเพื่อนเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานและไม่ถือตัว มองไปที่สแตนด์พิธีกรที่กล่าวแนะนำวิทยากร น้ำเสียงคุ้นๆ เพ่งดูชัดๆนั่นคือเพื่อนรักเราอีกคนหนึ่ง เปิ้ล ดุษฎี นั่นเองบุคลิกช่างต่างจากเมื่อคืนนัก วันนี้เขามาในชุดผ้าพื้นเมืองสง่างาม เคียงคู่พิธีกรสาวสวยทั้งคู่ดำเนินรายการได้อย่างสอดประสานแล้วลงตัว จึงเป็นคู่พิธีกรเหมาะสมกันยิ่งนัก หลังจากตะลึงกับความสวยความหล่อของพิธีกรสักพัก ผมก็ได้รับการเชิญขึ้นทำภารกิจบนเวที เวทีสัมมนาวันนี้ประกอบด้วยท่านนายก อบจ. นครพนม ดูท่าทางท่านน่าจะเป็นนักการเมืองหนุ่ม GenZ มีวิสัยทัศน์ที่ทันสมัย วิทยากรอีก 2 ท่านก็จะเป็น อ.วีระศักดิ์ ผู้แทนจาก สปสช.เขต 7 ซึ่งก็คุ้นเคยกันดีในเวที อปสข.เขต 7 อีกท่านก็เป็นรุ่นพี่พนักงานอนามัยที่มีความรู้ความสามารถก้าวขึ้นสู่นักวิชาการสาธารณสุขเชี่ยวชาญ ซึ่งมีหมออนามัยเพียงไม่กี่คนที่จะก้าวมาถึงจุดนี้ได้ และที่พิเศษสุดในวันนี้เห็นจะเป็น modulator ของเวทีสัมมนาในวันนี้ ที่เป็นมืออาชีพมากนั่นคือพ่ออาวชนบท มหาทวี ดีละ ของเรานั่นเอง ดำเนินรายการได้สุดยอดมาก วันนี้ผมมีความรู้สึกว่าทำหน้าที่ไม่สมบูรณ์และเต็มที่นักทั้งนี้อาจเนื่องจากเนื้อหาที่เราเตรียมมาค่อนข้างเยอะมากกว่าระยะเวลาที่นำเสนอ การ present ก็เลยต้องเร่งรีบไม่ค่อยได้ลงรายละเอียด ในบางประเด็นผู้ฟังอาจจะตามเราไม่ทัน
พอจบเวทีลงมาที่ floor ดีใจมากที่พบจิ๋ว ธวัชชัยเพื่อนรัก เพื่อนที่เคยร่วมทุกข์ ร่วมสุขผ่านสมรภูมิบึงแก่นนคร เขื่อนอุบลรัตน์ พาต้าปิ่นเกล้า และสนามหลวงมาด้วยกันแล้ว เพื่อนยังดูเหมือนเดิมมีความเรียบง่าย นิ่งเฉย แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นเหมือนเดิม ผมกับจิ๋วเจอกันวันนี้เราไม่ได้ดื่ม เพราะผมก็มีปัญหาสุขภาพ และต่างคนต่างมีภาระที่จะเดินทางไปต่อ ขอขอบคุณมื้อเที่ยงที่แสนอร่อยโดยเฉพาะปลาจุ่มที่รสชาติแสนจัดจ้าน หมกใส่ปลาหมกใส่ปลาที่รสชาติลงตัวมากหากมองในฐานะนักสาธารณสุข การทำหมกไส้ปลาหมกขี้ปลา ก็ถือเป็นการ reuse สิ่งที่จะทิ้งมาทำให้เกิดประโยชน์ ก่อนกลับได้ของฝากเป็นของดีจากบ้านแพง ทั้งปลาส้ม และส้มปลา ขอบคุณจิ๋วมา ณ โอกาสนี้
แยกจากจิ๋วจากร้านชาญปลาจุ่ม ไม่ไกลนักก็จะถึงสะพานมิตรภาพ ได้แวะไปหาพจน์เพื่อนรุ่นพี่ รว.ที่ด่าน ตม.นครพนม เพื่อนช่วยอำนวยความสะดวกพาข้ามไปจิบกาแฟ จิบไวน์ที่ Duty Free ฝั่งซ้าย หาชมน้ำหอม ไวน์และเหล้าสกุลสูงเผื่อได้เอามาไว้รับแขก กลับมาถึงฝั่งขวาก็ร่วมสี่โมงแล้ว แวะเข้าไปหาดูหมูยอแถวถนนคนเดินพญาสัตตะนาคราช ได้ของฝากแล้ว จึงเดินทางกลับ
ผ่านภูพานมิอาจลืมสัญญากับน้องหนิง น้องสาว สม.9 เลยแวะเยี่ยมบ้านกินน้ำกินท่า ปรากฎว่าหมด “ช้าง” ไปขวดนึง เธอคะนั้นคะยอให้ดื่มต่อและทานข้าวเย็นด้วย แต่เนื่องจากไม่ค่อยสะดวกเลยขอตัวเดินทางกลับ ก่อนกลับได้ของฝากเป็นของดีภูพาน พวกหน่อหวาย ปลาส้มเห็ดระโงก เลยอดไม่ได้ที่จะแบ่ง Sir Edward 12 ปี ไว้ให้น้องจิบพอได้เจริญอาหาร จากนั้นจึงเดินทางต่อ ข้ามผ่านเทือกเขาภูพานที่แสนคดเคี้ยว ขุนเขาทะมึนในยามค่ำคืนช่างดูเงียบเชียบ วังเวงและน่าสพรึงกลัวยิ่งนัก เดินทางถึงบ้านโดยสวัสดิภาพเวลา 21:00 น โดยประมาณ